Göğsüme oturmuş dertten kayalar,
İçimde dinmiyor sızlar, yaralar.
Aklıma geldikçe geçen zamanlar,
Düşüyorum yine amansız dara.
Bir yanım yangındır, bir yanım ayaz,
Duyulmaz ne kadar etsem de avaz.
Şu yaralı kalbe bir çare bulmaz,
Kendi feryadımla kaldım baş başa.
İçimdeki yangını ne su söndürür ne kar,
Gönlümün sarayında kapkara bir ayaz var.
Taşıyamam bu yükü, gücüm tükenmiş artık,
Şu koskoca dünyada bana yer mi kalmadı yar?
Kırıldı kanatlarım, düştüm dipte kaldım ben,
Akıl darmadağınık, vazgeçtim bu candan ben.
Kime gitsem kapılar kapandı birer birer,
Kendi çaresizliğimin içinde boğuldum ben.
Zaman geçmek bilmiyor, geceler zindan gibi,
Gözümden akan yaşlar kapkara bir kan gibi.
Bir nefeslik dermanım kalmadı şu göğsümde,
Yıkıldı umutlarım, döküldü haran gibi.
Ne tutunacak bir dal ne sığınacak liman var,
İçimdeki çığlığı duymuyor bu zalim darlar.
Tükendim yavaş yavaş, kalmadı hiç mecalim,
Her adımda önüme çıkan kapkara duvarlar…

uzattim ellerimi de tutan olmadi
ucurumun kenradin alan olmadi
yalpalayan bedenime siper olmadi
düsdüm de iste kaldiran olmadi