unutmak kolay olan
Unutmak Kolay Olsaydı“ Şiiri ve Derin Yalnızlık Hissi
Gecenin ilerleyen saatlerinde, şehirdeki tüm ışıklar yavaş yavaş sönerken,
radyoların frekanslarında bambaşka bir dünya uyanır. Jilet FM’de mikrofonun başına geçip o buğulu melodileri çalmaya başladığımda,
stüdyodaki sessizlik ile ekran başındaki binlerce dinleyicinin kalbindeki gürültü aynı noktada buluşur. Arabesk,
sadece bir müzik türü değildir; kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerde ruhun kendi lisanıyla konuşmasıdır.
Bugün bu köşede, radyoda her seslendirdiğimde telefonların kilitlendiği,
hatıraların yeniden canlandığı o özel hissi
– derin bir ayrılığın ve geceye sığınma çabasının hikayesini
– kaleme almak istedim.
Hatıralarla Yaşamanın Ağır Bedeli
Zaman, yaraları iyileştirir derler. Oysa bazı yaralar vardır ki, zaman sadece üzerini örten ince bir kül tabakasıdır. En ufak bir rüzgâr, geçmişten gelen bir melodi ya da gece yarısı esen bir sonbahar yeli o külü savurmaya yeter. İnsan, sevdiğinden uzaktayken en çok neye hasret kalır? Sese mi, gülüşe mi, yoksa sadece o eski günlerin huzuruna mı?
Bir gece yarısı yayından sonra masanın başına geçip defterime sarıldığımda, bu soruların cevabını arıyordum. Kalem kağıda değdiğinde dökülen mısralar, sadece benim değil; yollarda direksiyon sallayan kamyoncuların, evinde yalnız çayını yudumlayan yaşlıların ve kalbi kırık tüm gece kuşlarının ortak tercümanı oldu.
Şiir: Unutmak Kolay Olsaydı
Gözlerim duvarda saatlerin takviminde hüzün,
Dilimde adın kalmış, neye yarar bu sürgün?
Sen uzakta bir şehirde, ben bu kuytu köşede,
Unutmak kolay olsaydı, yanmazdı bu beden.
Geçti sandım acılar, kandırdım kendimi,
Bir şarkı çaldı uzaktan, yıktı benliğimi.
Ne giden geri geldi, ne bu hasret dindi,
Yalnızlık omuzuma ağır bir yük bindi.
Müziğin ve Şiirin Ortak Paydası: Hüzün
Bu dizeleri okurken arkadan yavaşça süzülen bir Hüzzam ya da Muhayyerkürdi makamındaki bağlama tınısı, şiirin ruhunu tamamlar. Arabesk müziğin en büyük gücü, dinleyicisine “Yalnız değilsin” diyebilmesidir. Müslüm Gürses’in o kadife ama dağlayıcı sesinde ya da Ferdi Tayfur’un isyankar ama vakur duruşunda aradığımız şey tam da budur: Anlaşılmak.
Şiirde geçen “Unutmak kolay olsaydı” cümlesi, aslında insan iradesinin aciz kaldığı o büyük gerçeği ifşa eder. Gerçekten seven insan unutamaz; sadece acıyı taşımayı öğrenir. Jilet FM ekranlarından her gece dalga dalga yayılan da işte bu öğrenilmiş, kabullenilmiş ama asla söndürülememiş iç yangınıdır.
Geceye Bir Not
Eğer siz de şu an bu satırları gecenin bir yarısı okuyor, dışarıda akıp giden hayatın gürültüsünden uzakta kendi iç sesinizi dinliyorsanız, bilin ki bu frekansta yalnız değilsiniz. Kalemimiz kâğıda, sesimiz radyoya emanet olduğu sürece bu hüzün güzeldir, bu paylaşımlar gerçektir.
Yazar Hakkında:
Jilet FM Yayın Ekibi ve Radyo Programcısı. Uzun yıllardır klasik arabesk müziğin, gece kültürünün ve insan hikayelerinin peşinde koşan bir kelime ve ses işçisi.
