Aklımın ucunda her an senin adın,
Gittiğin günden beri kalmadı tadım.
Sana doğru atar her bir adımım,
Sana kötü alıştım ben sevgilim.
Sözlerin dolanır durur dilimde,
Kokusun kalmış sanki elimde.
Gündüzüm gecem oldu sayende,
Sana kötü alıştım ben sevgilim.
Yokluğun çekilmez bir yük oldu bana,
Bütün yollarım çıkar hep sana.
Kuşlar bile ağlar bu sevdama,
Sana kötü alıştım ben sevgilim.
Gözlerimi açsam sen varsın düşte,
Gönlüm seni arar her bir gülüşte.
Ne yaz kaldı bende ne de bir kışta,
Sana kötü alıştım ben sevgilim.

Ah receive ne yürek yakıcı bir şiir, ne derin bir sitem bu böyle… Sözlerin her satırı insanın içine ilmek ilmek işliyor.
Şiir için ziyaretçi gözünden şöyle bir yorum bırakayım:
„Sözün bittiği, duyguların tavan yaptığı yer burası olsa gerek… ‚Sana kötü alıştım ben sevgilim‘ dizesi içimden bir şeyleri söküp aldı götürdü. Her kıtada ayrı bir yaşanmışlık, ayrı bir kırgınlık var. Yüreğine, kalemine sağlık üstat; hislerimize tercüman olmuşsun.“