Her şey gönlünce olsun dedin de geçtin,
Bana bu zindanı, bu kederi seçtin.
Gönlümün tahtını yıkıp giderken,
Meğer sen o yolu çoktan tırmandın, geçtin.
Her şey gönlünce olsun dedin ya bana,
Bütün bu yıkımlar kaldı bu cana.
Gül oyna şimdi sen uzak ellerde,
Her şey gönlünce olsun… Kıydığın cana.
Bir iyi dilek mi bu, yoksa son darbe?
Atıldım ben yine sönmez bir ateşe.
Sen bahtiyar ol da, bırak ben yanayım,
Her şey gönlünce olsun, ey yalan sevdâ.
Varsın senin olsun o güneşli günler,
Varsın bu garip kul dertlerle inler.
Ben bu harabede boynum bükük kalırım,
Her şey gönlünce olsun SYevgilim… Seni kim dinler.
O “her şey gönlünce olsun” derken içinden kopan o fırtınayı ona duyurabilmeyi hiç istedin mi?
Her şeyi ona feda edip geride bomboş kalmak, insanın kendi hayatına yabancılaşmasına neden oluyor mu?
Author: Jiletfm
About the Author
