Gittiğin gün baharı da götürdün yanında.
Artık ne rengin bir hükmü var bu gözlerde, ne de kokunun.
Toprak dahi utansın, açmasın o daldaki güller…
Kırıldı dalım, kurudu pınarım,
Ben her gün içten içe yanarım.
Gönül bahçemde soldu baharım,
Güllere de küstüm, açmasınlar.
Ne kokusu kalsın ne de bir alı,
Zaten felek kırmış en güzel dalı.
İstemem artık ne mülkü ne malı,
Açmasın güller, kurusun gitsin.
Bülbül de ötmesin varsın bağında,
Bir anam ağlar şu genç çağımda.
Ayrılık hançeri varken solumda,
Güllere de küstüm, açmasınlar.
Kaderime yazılmış bu kara yazı,
Hiç bitmedi şu gönlümün sızısı.
Yârin yokluğunda şu kış ayında,
Güllere de küstüm, açmasınlar…
Author: Jiletfm
Über den Autor
