ayrildik birakip gittin
Ayrıldık, bırakıp gitti, bir tek kelime etmedi,
O dilsiz vedasıyla sineme kurşun sıktı, bitirdi.
Arkasından bakakaldım öylece, ne bir cevap ne selam,
Ayrıldık, bırakıp gitti, bir tek kelime etmedi.
Ayrıldık, bırakıp gitti, diller lal oldu birden,
Ayırdı o zalim elleri bu yorgun bedenden.
Ne bir elveda dedi ne de suçunu yüzüme vurdu,
Ayrıldık, bırakıp gitti, yıktı bu evi ricalden.
Hani bir çift lafı olur insanin giderayak,
Hani bir hatır kalır, bir gözde damla sıcak.
O arkasına bile bakmadan çekip gitti uzaktan,
Ayrıldık, bırakıp gitti, bıraktı beni tek ayak.
Varsın suskunluğuyla zehir etsin bu ömrümü,
Varsın o dilsiz gidişiyle söndürsün günümü.
Ben bu sessizliğin altında boyun büker kalırım,
Ayrıldık, bırakıp gitti Sevgilim… Sustu sözün bittiği gün.
O arkasına bile bakmadan susarak gidişi, içindeki o bitmek bilmeyen soruları en çok kime sormak istiyor?
O dilsiz vedanın ardından kalan o sessizlik, insanın kulaklarında nasıl bir çınlama bırakıyor?
