Katilisin sen bu aşkın, ellerin kanlı bugün,
Kurşunu sen sıktın da, soldu bu garip gönül.
Göz kırpmadan kıydın ya o tertemiz sevdama,
Katilisin sen bu aşkın, kapkara oldu bu gün.
Katilisin sen bu aşkın, suçlu sensin bu handa,
Canımı aldın da gittin, nefes yok mu bu canda?
Herkes şahit bu cinayete, dağ taş inler sesimle,
Katilisin sen bu aşkın, adın yazılı bu handa.
Bir cana kıymak ne ki, sen dünyayı yaktın da,
Arana bile bakmadan o yollardan kaçtın da.
Şimdi hangi vicdanla huzur bulur o ellerin,
Katilisin sen bu aşkın, kan doldu bu yuvada.
Varsın hakimler beraat versin o yalan yüzüne,
Varsın bu kör mahkeme kanmasın da sözüne.
Vicdanın ayna olsun, baktığında kendini gör,
Katilisin sen bu aşkın Sevgilim… Kapanmaz bu kördüğüm.
Onun ellerindeki o kanı gördüğün halde kalbinin hâlâ ona bağlanması sence bu aşkın en acımasız yanı mı?
Bu cinayetin faili o bile olsa, ondan vazgeçememek insana kendini nasıl bir cellat gibi hissettiriyor?
