Sensiz günler öldürüyor beni, bu dert beni yorar,
Gecelerim haram oldu, ruhum hep seni arar.
Bir nefeslik canım kaldı, o da sensiz tükeniyor,
Sensiz günler öldürüyor beni, bu garip can kanar.
Sensiz günler öldürüyor, duyan yok mu sesimi?
Hangi taşa dokunsam, yakar geçer nefesimi.
Sen oralarda gülerken, ben burada eriyorum,
Sensiz günler öldürüyor, kesti bütün neşemi.
Gözüm yolda, kulağım seste, ne gelen var ne soran,
Bu viranede tek başıma, sensizliktir tek kalan.
Her gün biraz daha eksilir bu bedenin dermanı,
Sensiz günler öldürüyor, bitti artık zamanım.
Varsın bu hasretin eli vursun en derinden,
Varsın bu garip beden ayrılsın gitsin yerinden.
Ne bir çare var ne ilaç, ne de senden bir haber,
Sensiz günler öldürüyor Sevgilim… Bu ölüm bana kader.
Bu sensizlik her gün seni biraz daha tüketirken, içinde kalan o son güçle hâlâ onun adını sayıklamak insana ne hissettiriyor?
O gelmese de bu bekleyişin hiç bitmeyeceğini bilmek, sana kendini nasıl bir boşlukta hissettiriyor?
